Voor de community van Poppencast. Houd 9 april 2026 vrij.
Boeklancering: filosofische roman Memos from the Edge, Memoranda vanaf de rand
9 april 2026 | 18:00 – 22:00 CET
Memos from the Edge
Ze beschuldigen haar van moord. Maar de echte misdaad ligt verborgen in een vruchtbaarheidskliniek. En iemand is bereid om te doden om de waarheid te laten verdwijnen.
Je bent van harte uitgenodigd voor de digitale boekpresentatie op 9 april 2026, van 18:00 tot 22:00 uur (CET). |
Met een TikTok-account kun je tijdens de TikTok Live reageren en vragen stellen. Zonder account kun je via de link meekijken, maar niet meedoen. |
Aanmelden kan door een e-mail te sturen. Je ontvangt de link naar het evenement vlak voor de boeklancering. Stuur je vragen even via e-mail als je geen TikTok-account hebt. Eventueel kan je ook een synopsis aanvragen, of een PDF van het boek ter inzage. |
In de afgelopen paar jaar is het publieke debat op z’n zachtst uitgedrukt behoorlijk uitdagend geweest. De satirische, filosofische en mystieke roman Memos from the Edge nodigt de lezer daarom uit om stil te staan bij de richting die we zijn ingeslagen en bij de vraag of dat wel de juiste is. Memos from the Edge onderzoekt hoe identiteit zich verhoudt tot bredere maatschappelijke krachten en hoe de waarheid spreken zowel individuele levens als het collectieve bewustzijn kan transformeren.
Memos from the Edge is in sterke mate dialogisch opgebouwd. De auteur verschuift voortdurend qua evenwicht tussen beschrijvende passages en dialoog. In het begin leest de roman bijna als een filmscenario. Via de dialogen bewaakt de auteur het spanningsveld tussen het filosofische en het realistische. Daarbij zet de auteur bewust conventies naar haar hand. Verwacht een rijke woordenschat, gelaagdheid en een overtuigende narratieve structuur.
De auteur trekt gedurfde parallellen met actuele geopolitieke conflicten en keert vertrouwde machtsverhoudingen om. Dit om een nieuw en ongemakkelijk perspectief te bieden. Zo ontstaat een satirisch kader om te onderzoeken wat het betekent om als hoogsensitief persoon naar verbinding te zoeken in een gefragmenteerde wereld. Het verhaal is verankerd in het alledaagse, tot op het banale af. Dat maakt het behoorlijk evocatief. Het boek leest als een glas champagne: licht en sprankelend.
De titel Memos from the Edge draagt meerdere betekenislagen in zich, die zich gaandeweg in het werk ontvouwen. Een daarvan verwijst naar de innerlijke belevingswereld van de hoofdpersoon Imane Safae. Een uitzonderlijk begaafde en hoogsensitieve jonge vrouw die het leven benadert vanaf een psychologische en emotionele randpositie. Een plek van verscherpte waarneming, kwetsbaarheid en inzicht.
De memos verwijzen ook naar flarden van gedachten, herinneringen en gevoelens die worden uitgezonden vanaf de randen van wat de samenleving als normaal beschouwt. Deze boodschappen geven stem aan de vaak onzichtbare intensiteit van begaafdheid. Namelijk de existentiële eenzaamheid, overweldiging en de diepe behoefte om betekenis te geven aan een wereld die de diepte van Imane Safae regelmatig miskent. De rand is niet alleen de plek waar ze zich bevindt, maar ook vanwaaruit ze scherper ziet dan de meesten mensen.
Waar het boek over gaat
Wanneer fertiliteitsarts Imane-Safae wordt beschuldigd van het weggooien van een pasgeborene in een glasbak, stort haar wereld van de ene op de andere dag in. De beschuldiging is onvoorstelbaar, maar de waarheid die ze met zich meedraagt, is nog gevaarlijker dan de aantijging. In de fertiliteitskliniek waar ze werkt, raken geneeskunde en ideologie verstrengeld, op een manier die de samenleving dreigt te ondermijnen.
Naarmate de druk van het onderzoek toeneemt, botst Imane-Safae’s verlangen om erbij te horen met haar standvastigheid om niet te zwijgen over wat ze heeft ontdekt. Verraden door mensen die ze moest vertrouwen en geconfronteerd met vragen waarvan ze niet wist dat ze die ooit zou moeten beantwoorden, komt ze de verborgen feiten van haar leven onder ogen. Elke onthulling dwingt haar om te kiezen tussen veiligheid en waarheid en tussen medeplichtigheid en gerechtigheid. Ze ontdekt delen van zichzelf die lange tijd verborgen bleven.
Terwijl het land toekijkt hoe haar rechtszaak zich ontvouwt, wordt Imane-Safae’s persoonlijke afrekening een publieke strijd over macht, verbondenheid en het recht op de waarheid. Uit puin en verlies moet ze de moed vinden om haar identiteit terug te claimen, om opnieuw te definiëren wat het betekent om mens te zijn in een systeem dat verdeeldheid zaaide.
Memos from the Edge is een provocatieve, filosofische roman over de fragiele grens tussen gerechtigheid en wraak. Een boek dat uitnodigt tot boeiende discussies in de boekclub over de dilemma’s van het leven en de prijs van integriteit.
Inspirerende citaten uit Memos from the Edge zonder het verhaal weg te geven
© Dina-Perla Portnaar. Alle rechten voorbehouden.
Met georganiseerde religies hebben mannen eeuwenlang uit Gods naam vrouwen onder controle gehouden. Ze hebben manieren gevonden om eeuwenoude kaders in stand te houden, met rigiditeit, beperkingen, kortzichtigheid, dominantie en dwang. Maar wat als vrouwen eeuwen geleden religies hadden gecreëerd en zo deze evolutionaire keten in gang hadden gezet? Zouden ze regels hebben opgesteld om mannen uit Gods naam te beheersen? Zou het universele bewustzijn een hoger niveau hebben bereikt? Zou er een waardige vorm van macht zijn ontstaan, in plaats van wat er vandaag gebeurt? Wat als God vrouwelijk of non-binair is?
Het is absurd om het leven te verwerpen voor het behagen van een beloning in de hemel, ook ten koste van dieren of planten. Mensen begaan nooit zo volledig en gepassioneerd kwaad als wanneer ze worden gedreven door religieuze overtuiging, zoals Blaise Pascal ooit zei. Hoezeer ik huil om de schade die ze aanrichten. Moeten vrouwen in de toekomst de rommel en schadelijke ideologieën van mannen opruimen? Mijn hart slaat op hol bij de gedachte dat dit deels waar kan zijn. Kunnen vrouwen een blijvend, vreedzaam bewustzijn aanjagen onder de massa’s? Is dat een kwestie van individuele blauwdrukken die ons gegeven zijn, of ontwikkelen ze zich in de loop van de tijd? Zouden we deze route naar de Waarheid niet moeten volgen tijdens onze levensopdrachten?
Georganiseerde religies en ideologieën falen in het harmoniseren van de binnen- en buitenkant van de mens, omdat ze individuele blauwdrukken negeren. Een leider die voor anderen beslist, gaat tegen de Waarheid in. Is het niet eerder een kwestie van een gezamenlijk waardesysteem creëren dat de waarde en onschuld van het leven onderstreept door die blauwdrukken op elkaar af te stemmen? Is dat niet de kern van intimiteit tussen ons en God als Bron?
Als God bestaat, zou Hij dan niet eenvoudig en vrij zijn, zonder behoefte aan kaders of regelboeken? Is Hij niet bedoeld om alles te zijn behalve dogmatisch? Zou Hij niet willen dat mensen de tegenstrijdige politiek rondom Hem vervangen door zachte, gezamenlijke leiding en viering? Wil Hij niet dat er een gebalanceerd alternatief ontstaat tussen religie en secularisme?
Als God bestaat, is het dan niet tijd dat Hij ons laat zien dat Hij nooit de God van één groep kan zijn die een andere wil uitroeien? Dat het verhaal van het uitverkoren volk verzonnen en gevaarlijk is? Dat er geen heilige oorlog bestaat tegen wie of wat dan ook? Is leven zelf niet de essentie van volledigheid en waardigheid?
Is het niet tijd om niet alleen naast elkaar te bestaan, maar om de onderliggende keten van het doel te definiëren voor mensen van verschillende achtergronden? Is dat niet waar het moderne gesprek over diversiteit en inclusiviteit om draait? Als God bestaat, wordt het dan niet eens tijd om humanetie te introduceren, zonder het te bestempelen als religie of ideologie, die zich vaak als kanker hebben gemanifesteerd? Wordt het niet tijd om wreedheid voorgoed te verbannen en oorlog tot een idee te maken dat in geen enkele wereld meer bestaat?
Ik wil vrede, verantwoordelijkheid en bevrijding. Ik wil niet van slachtoffer in dader veranderen, zoals machtsbeluste individuen doen. We helen niet door in het bewustzijn te blijven waarin we werden gevictimiseerd. We helen door zelfrealisatie. Door te zijn. Ik wil zijn.
Waar was God toen de Mexicaanse stammen ons afslachtten? Toen witte Amerikanen geen rust konden vinden? Waar was God toen het ondenkbare me overkwam en daarna anderen voor mijn ogen, terwijl ik dood speelde, bedekt met het bloed van de werkelijk doden? Waar bleven Gods beloften volgens de wijzen uit welke religie dan ook, zoals vele eeuwen geleden beloofd? Waarom liet God ons niet op zijn minst met waardigheid sterven?
Ik protesteer. Ik ben het zat dat God dezelfde spelletjes laat spelen in nieuwe rondes van evolutie. Waarvoor eigenlijk? Nog een ronde van vernietiging en de overwinning van het kwaad? Voor Zijn genade onder druk? Voor de onze? Zouden deze cycli niet inmiddels veel beschaafder moeten zijn?
Pericles zei het goed: alleen omdat je je niet met politiek bezighoudt, betekent dat niet dat politiek zich niet met jou bezighoudt. Het is overal. Kijk om je heen.
De jongen steekt zijn vinger op. “Gaan we dood?”
“Op een gegeven moment wel, maar de dood is geen eind, mijn kind. Net zoals geboorte geen begin is. De dood is een overgang naar een ander hoofdstuk van het bestaan. Zielen zijn als bloemen. Door hun wortels leven ze talloze levens en keren ze in vele vormen als geesten terug naar de aarde. Moeder Aarde is ouder dan we kunnen bevatten. Elk leven is als de geur van bloemen en de waarde van één leven is een hele wereld.”
Mensen hebben eindeloos potentieel, maar wanneer misleidende ideeën winnen en door grote groepen worden gesteund, bedreigen ze onze menselijkheid. De mensheid is haar eigen grootste vijand, omdat de meesten niet kwetsbaar durven te zijn met elkaar. Er is een verschil tussen kwetsbaarheid uitspreken en kwetsbaarheid tonen. We hebben beide nodig om als spiegel voor de mensheid te dienen. Kwetsbaarheid is een vorm van liefde. God is onvoorwaardelijke, eeuwige en allesomvattende Liefde. Alles daarbuiten is geen God, maar mensen die Zijn naam ijdel gebruiken.
Eindtijd? Dat is weer zo’n waardeloos concept. Anderen geen kwaad aandoen? We kwetsen elkaar voortdurend en komen ermee weg, behalve met de regels en conventies die we zelf hebben gecreëerd. Kijk maar naar deze jonge vrouw. Als iemand haar dit heeft aangedaan, wordt de dader dan vervolgd? Zal de straf voldoende zijn? Wie bepaalt wat eerlijk is?
Misschien is God bij ons, midden in het kwaad, om ons te begeleiden om onze weg terug te vinden naar het goede. Misschien is weten dat we nooit alleen zijn de ware pracht van het leven. Onze vrijheid wordt vaak gebruikt om onze vrijheid te beperken.
Hoe spreken we de massa’s aan die valse doelen najagen omdat hun verhalen hebben gefaald en ze vluchten voor het opnieuw tot leven wekken van zichzelf? Iedereen wordt gekruisigd, maar niet iedereen vecht voor zijn wederopstanding. Sommigen laten zichzelf kruisigen op kleine kruisen. Ik wil meewerken aan Gods grootsheid. Laten we geen tijd verspillen, want tijd vergaat. Hoewel, ik weet zeker dat God het anders ziet, want Hij is alwetend.
Ik wil menselijkheid, verbinden met degenen die de banden vormen van een ontwakende maar menselijke geest. We moeten elkaar standvastig ontmoeten, maar met zachtheid, want het leven is waardevol. Hoe bereiken we dit wanneer er gevaarlijke mensen op aarde zijn, in staat tot het ondenkbare? Hoe houden we elkaar vast te midden van haat, neerslachtigheid en verlies? We moeten, want God is waardevol.
Samenleven is niet de ultieme oplossing. Er is een hoger bewustzijn dat de functionele tolerantie van verschillende groepen binnen samenlevingen overstijgt. Nooit eerder hebben we die staat van zijn in de geschiedenis bereikt. We zijn verscheurd geweest tussen fascisme en totalitarisme in het slechtste geval en vrijheid en democratie in het beste geval. We hebben nooit gekozen om simpelweg te leven en te laten leven, maar om een gezamenlijk verhaal van waarden over de hele wereld te delen, ongeacht ras, nationaliteit, geslacht, religie, opleiding of enig ander verschil.
De media en politiek polariseren ons. Deze pijlers zouden een gedeeld verhaal van waarden kunnen ondersteunen, maar in plaats daarvan duwen ze de mensheid in de afgrond. Daardoor komen we los van onszelf en het weefsel van het geheel. Succes voor degenen die de waarheid zoeken te midden van machtsstructuren, verborgen agenda’s, nepnieuws en AI.
Als hun God belangrijker voor hen is dan wij als hun buren zijn, zijn ze dan niet gebroken?
Ik wens dat God onze vrije wil terugpakt wanneer we falen. Kijk maar naar waar mensen toe in staat zijn. In plaats van deze planeet weg te spoelen of meer oorlog toe te staan, laat God de geesten van mensen transformeren.
Ik heb me overgegeven aan de regen, maar ik verlang naar meer bliksem in de storm. Want ik zie niet hoe ik een periode kan bereiken waarin ik gereinigd zal worden en anderen kan reinigen met het water van vergeving, zonder dat God onze vrije wil terugneemt.
De halfdoorzichtige glazen wanden van het ziekenhuis in Marseille weerspiegelen dag en nacht de last van de vreugdes en zorgen van mensen. Of de keerpunten nu lot, goddelijk of toevallig zijn, weet Imane-Safae niet. Wie zal het zeggen? Terwijl haar dagen zich ontvouwen tegen het ritme van dromen die worden verwekt, verpletterd of vertraagd, hoopt ze dat een goddelijke intelligentie de keten van gebeurtenissen begeleidt.
Bovendien, waarom zijn mensen zo bekrompen over het gebruik van CRISPR voor voorkeuren, zoals het kiezen van blauwe ogen voor hun kinderen? Wat is er slecht aan als de risico’s worden geminimaliseerd, zonder toevallige schade aan andere cellen die transgenerationele gevolgen veroorzaken? Moeten we besluiten voor ongeboren mensen vermijden? Beslissen we al niet of een jongen wordt besneden of een zwangerschap wordt beëindigd, tot wel veertien weken in Frankrijk? Wat maakt de ene keuze acceptabel en de andere niet?
We hechten waarde aan zelfbeschikking en democratie. Waarom zouden we vrouwen dan niet laten beslissen of ze hun kind willen dragen of kiezen voor een draagmoeder? Juridische overeenkomsten zijn tegenwoordig eenvoudig. Veel landen staan draagmoederschap alleen toe uit altruïsme. Als we willen dat vrouwen zich emanciperen, moeten we hen ook bevrijden van starre verwachtingen over hoe ze kinderen zouden moeten krijgen.
Ik probeer mijn morgendagen te grijpen door mijn hand uit te strekken naar de toekomst. De trots op mijn verlangens en behoeften is al lang vervlogen. Wanneer de storm de scherpte van mijn geest opslokt, wat blijft er dan over van het geheugen van mijn toekomst?
Waarom leidt de honger naar God tot politieke, raciale, ideologische, religieuze en spirituele barbarij? Als God ons oproept Hem te vertegenwoordigen en te zoeken, moet deze barbarij stoppen.
We staan op de schouders van grootheden die lang voor ons hebben gestreden voor leven en vooruitgang. Het is aan ons om door te vechten. Ik moet de kracht vinden om onze afstamming te eren.
We discussiëren over dwaze zaken en zorgen voor zoveel ruis tijdens ons leven, zonder te weten dat het onze liefdestaal is. We riskeren elkaar onderweg te verliezen, om elkaar pas te vinden wanneer het te laat is.
Een enkele cel, zo klein als een zandkorrel, bevat de code voor een heel mensenleven. Door die microscopische kern te veranderen, zetten we de moedige stap om toekomstige generaties te vormen, ten goede.
Ze weet het: vertrouw altijd op de eerste bekentenis van een dader.
De ingang nodigt uit om terug te stappen in de tijd en het verleden te herschrijven.
Als mensen hebben onze innerlijke kompassen altijd externe magneten nodig om onze weg te vinden. Die magneten zijn God en mensen die ons begeleiden. Het is een kwestie van de juiste mensen vinden.
Als ze maar de grenzen van de tijd konden begrijpen, zodat ze voor haar konden spreken ter herinnering aan haar bezoek aan de wereld.
Het staat ons goed als onze harten open zijn, wanneer we elkaars vreugden en zorgen kunnen voelen. Maar wanneer wordt open staan te veel, wanneer lasten ons neerdrukken en we onderweg meer van onszelf verliezen?
Ik had vrij willen zijn, niet als een vogel, maar als een libelle.
Hoe kunnen we elkaar opnieuw ontmoeten, als deel van dezelfde stof, als we nu niet omgaan met de versleten rafels?
In tijden van crisis worden we niet gezien, gehoord of beoordeeld als individuen, zoals zou moeten. We worden gedwongen een collectieve stem te delen, waarbij onze menselijke kwetsbaarheid wordt opgeofferd, waar waarheid en nuance wonen. Dat is misschien de grootste tragedie.
Het universum weerspiegelt een overdaad aan wangedrag wanneer mensen verdrinken in onrecht.
Vrouwen in haar positie dragen vaak het gewicht van iets veel groters dan henzelf. Niet hun lichamen of de pijn; het is de wereld zelf. Een samenleving die van hen vraagt dat ze hun waarheid verzwijgen om het leven van mannen te beschermen die nooit zullen voelen hoe ernstig hun daden zijn.
Het voelt alsof de wereld precies dat eist: stilte, haar stilte, hun stilte, eeuwen van stilte.
Wat betekent dat als je kern niet de ruimte krijgt om in de wereld te bestaan? Is kracht geen luxe voor degenen die onaangetast zijn door onrecht?
Hoe werf ik ambassadeurs van harmonie? Vrouwen zouden de leiding moeten nemen omdat ze negen maanden leven dragen. Ze snappen het. Weinig mensen starten oorlogen zoals mannen dat doen. Vrouwen raken moe van de jacht van mannen op wereldwijde dominantie en hun falen om de rol van religie en ideologie in het voeden van haat te erkennen.
Religie en ideologie bevatten de grootste voorbeelden van historisch plagiaat. God en mystiek bestonden al lang voordat religie ontstond. Daarom wint spiritualiteit.
Er is iets heiligs aan het moment vóór een openbaring, het gevoel van aan de rand van de wereld staan, net voordat deze afbuigt.
Elk perspectief heeft wortels, maar de vrijheid om er een aan te hangen, brengt verantwoordelijkheid met zich mee.
Ze vluchtte naar het klooster om te beseffen dat een strijd zonder regels geen strijd is. Het is chaos, één van de grootste uitdagingen van deze tijd.
De gezonde weefsels moeten bakens van beschaving blijven, want we zijn te ver gekomen om te riskeren wat op het spel staat. We moeten hoger mikken om het verval van de beschaving tegen te gaan. We moeten beslissen wat voor soort we willen worden in deze fase van evolutie. Deze keuze gaat nooit over onwetendheid, maar over de moed om te handelen op basis van kennis uit eerdere beproevingen. Wie worden we als we de waarheid die we liever vergeten uit het oog verliezen, gedreven door angst voor de dood en de eindeloze cyclus van geweld en overleven?
Berekening vernietigt de geest van mensen wereldwijd, verdeelt en heerst. Degenen die weten wie ze zijn, kunnen niet ten prooi vallen aan deze val. Het verleden is een vreemd land waar dingen anders worden gedaan, een proloog. We beginnen niet met een schone lei, maar vernieuwen in het heden in de sporen van het verleden. Angst blijft bestaan, want ons verleden kan een toekomst hebben die we nooit verwachten.
Wat wordt herinnerd, wordt geleefd. Maar wat gebeurt er als het verhaal verkeerd wordt verteld? Als onze authenticiteit wordt gestolen en ons bestaan wordt ontkend? Als we de vervalsing van onze geschiedenis aanschouwen, kan het lelijk worden.
Misschien zal ik me nooit meer thuis voelen in de wereld. Vertel me wat ik moet doen als ik rouw om de verloren levens in Mexico, maar niet kan rouwen om ons eigen verlies. Nauwkeurigheid is vaak het eerste slachtoffer van conflict, maar kan iemand de zuiverste intenties van mijn hart zien? Wanneer feiten worden verdraaid, drijft vrede weg en worden we onmachtig om menselijke kortere wegen te bewandelen. Kunnen vredesinitiatieven doorgaan met hun missie?
Rouw, hoewel zwaar, is geen ketting maar een brug die verbindt wat verloren is met wat er nog overblijft en ons aanspoort moedig en hoopvol vooruit te lopen.
We falen in het onderwijzen dat vrede de norm zou moeten zijn. De educatieve mislukkingen van de wereld zijn alsof iemand een brandend gebouw binnengaat om iemand te redden, om vervolgens geslagen te worden door die persoon die bewijs eist dat het gebouw daadwerkelijk in brand staat, zelfs nadat de vlammen zijn gezien.
Menselijkheid bereiken, vereist het formuleren en omarmen van een verenigd verhaal dat leiderschap overstijgt. Dit kan worden bereikt wanneer mensen een redelijke emotionele en spirituele volwassenheid hebben ontwikkeld. Schommelen is toegestaan, want een constante innerlijke staat is onmogelijk, maar niet tot het niveau van extremisme en de beestachtige menselijke conditie.
Je wilt altijd de waarheid. Maar de waarheid wil niets. Ze wacht tot mensen ontwaken en kijkt toe.
Elke dag vecht ze gevechten binnen de grenzen van haar geest, tegen de geesten uit haar verleden en de demonen uit het heden.
Terwijl bewusteloosheid om revolutie roept, eist het leven evolutie. Hoeveel politici vluchten en geloven dat ze verandering doorvoeren, maar slaapwandelen in het echt door de samenleving? Is het een verrassing dat anarchisten hun kans van mijlenver voelen aankomen?
Een staat gaat niet over dominantie, eigendom of privileges. Het gaat over dienstbaarheid, de waardigheid van macht, de keuze om op elkaar te vertrouwen en een gedeelde verantwoordelijkheid voor de mensheid.
Macht werkt tegen degenen die op een bepaalde dag worden gedemoniseerd. Dit vormt de basis van misbruik. Het bevordert een vals gevoel van veiligheid, waarbij God als centrale figuur wordt neergezet en groepsidentiteit en verbondenheid wordt bevorderd door scheiding tussen ‘ons’ en ‘hen’.
Morele bescheidenheid en vernieuwing, belichaamd door menselijkheid, openen de deur naar bereidheid, verbinding en matiging. Ze effenen ook de weg naar helderheid.
Het doel mag niet worden tegengehouden door het ongemak van onze dagen.
Ik moest mijn fundering wederopbouwen zonder te weten dat die stuk was.
Sta waar je gezien kunt worden. Onze generatie kan de plicht om te spreken niet ontlopen.
Verstrikt raken, is gemakkelijk. Loskomen is het moeilijkste wat de mensheid ooit zal doen.
De enige manier om te falen, is om neer te blijven uit angst om opnieuw te falen.
Echt erbij horen, ontstaat wanneer loyaliteit aan de waarheid groter is dan loyaliteit aan stam, traditie of trend.
Iedereen is inbegrepen in uitsluiting. We staan voor een keuze: onze menselijkheid en beschaving opgeven, of opstaan en de uitdaging aangaan.
Er loopt een lijn door de mensheid. Wie zijn waardigheid opgeeft, stort in. Wie haar verdedigt, staat.
Over Dina-Perla Portnaar
Dina Perla Portnaar is bekend van de Nederlandse memoires Exodus uit de vuurtoren. Het boek werd bewerkt tot een Nederlandse televisieproductie voor KRO NCRV en is op uiteenlopende momenten besproken. Onder meer tijdens publieke bijeenkomsten en binnen academisch onderzoek. In 2023 nam het Stadsarchief Amsterdam het boek op in de collectie als een manifest met ‘herstorische waarde’. Oftewel, herstory in plaats van history.
Nu ligt Portnaar’s focus op filosofische vertelkunsten en genres samensmelten. Dina Perla Portnaar omarmt genre pastiche en verweeft verschillende vormen op een frisse en inventieve wijze. Haar Franse wortels vormen een belangrijke inspiratiebron en haar romans ontvouwen zich steeds in drie lagen. Namelijk een verhalende puzzel, verborgen boodschappen en een toegankelijke vorm van mystiek.