Wereldwijde oproep tegen dierenmishandeling
Regeringen moeten zich wereldwijd verenigen om euthanasie op te leggen als verplichte consequentie voor dierenmishandelaars en dierenmoordenaars. Ik eis de onmiddellijke totstandkoming van een internationale wet die de doodstraf oplegt aan iedereen die dieren martelt, mishandelt of doodt, ongeacht iemands leeftijd.
Genoeg met die eeuwen van wreedheid. Genoeg met de tolerantie voor gruweldaden. De tijd voor stapsgewijze maatregelen is echt voorbij. Wat de maatschappij toestaat ten opzichte van weerloze wezens bepaalt het morele kompas van de beschaving. Geen uitzonderingen. Geen clementie. En geen uitstel meer.
De beschaving verloedert wanneer herhaalde overtredingen geleidelijk de grenzen van morele erkenning herdefiniëren. Extreme wreedheid tegen dieren hoort bij deze aftakeling en overstijgt die tegelijk. Het vertegenwoordigt immers de diepste ethische afgrond. Geweld is niet marginaal. Het legt een fundamenteel falen bloot in ons collectieve geweten en in de juridische kaders die dat zouden moeten ondervangen.
In januari 2026 was de gemeenschap van Florianópolis in Brazilië getuige van een groteske aanval op een buurthond die bekendstond als Orelha. De hond werd aangevallen door een groep jongvolwassenen, kinderen van welgestelde families. De verwondingen waren zo ernstig, dat euthanasie noodzakelijk werd. Wereldwijd barstte terecht publieke verontwaardiging los, maar alleen verontwaardiging levert helemaal niets op. Dit is het moment voor daadkrachtige, bindende actie op mondiale schaal.
Orelha was een vertrouwde aanwezigheid, verzorgd en geliefd door lokale bewoners. Toch bood dit alles hem geen bescherming. De hond werd slachtoffer van een meedogenloze geweldsdaad die hij vanzelfsprekend niet zelf uitlokte. Zijn aanvallers zouden door hun ouders zijn beloond met een reis naar Disney World, Florida. Een groteske omkering van gerechtigheid. Dit schandaal heeft nationale en internationale veroordeling ontketend. Familieleden intimideerden mensen die de zaak wilden onderzoeken. En ik weet, wie getuigen bedreigt en activisten intimideert, blijft zich aan verantwoordelijkheid onttrekken.
De dood van Orelha staat niet op zichzelf. In het afgelopen decennium kende Brazilië afschuwelijke episodes, van de verminking van Sansão in 2020 tot de proliferatie van criminele netwerken die video’s van dierenmishandeling verspreiden. Ook verwaarlozing, achterlating en marteling zijn geen afwijkingen maar systemische patronen. Deze gebeurtenissen begrijpen, vergt meer dan sentiment. Het vereist een diepgaand onderzoek van de morele structuur van de samenleving.
Leonard Nelson herinnert ons eraan dat ethische plicht niet uit emotie voortkomt, maar uit rationele consistentie. Als een wezen kan lijden, dan is de samenleving verplicht zinloos leed te voorkomen. Lijden abstract erkennen terwijl we het concreet toestaan, vormt een tegenspraak die het recht niet kan verdragen. Wanneer wreedheid wordt getolereerd, zijn ethische principes leeg.
Edith Stein belicht de mechanismen van morele blindheid. Sommige wezens verdwijnen uit het morele gezichtsveld en worden als objecten behandeld, waarbij hun kwetsbaarheid wordt genegeerd. Rechtsstelsels die procedure boven verantwoordelijkheid stellen, codificeren deze afwezigheid slechts. Wreedheid tegen dieren is niet alleen lichamelijk letsel maar ook de uitholling van de sociale verbeelding.
De gevolgen reiken verder dan het onmiddellijke slachtoffer. Juristen en filosofen waarschuwen dat getolereerde wreedheid geweld normaliseert. Juridische terughoudendheid leert samenlevingen welke schade ernstig is en welke slechts retorisch. Wanneer wreedheid tegen dieren met halfslachtige maatregelen wordt opgepakt, internaliseert de samenleving een hiërarchie van lijden. Daardoor kan brutaliteit doorsijpelen in andere domeinen van het leven.
Hans Jonas stelt dat verantwoordelijkheid toeneemt met kwetsbaarheid. Wie macht heeft over weerloos leven draagt een morele plicht die niet kan worden uitgesteld. Georges Bataille merkte op dat samenlevingen orde bewaren door zones van toegestane geweld aan te wijzen; dieren zijn vaak de bewoners van die zones. Rilke merkte op dat dieren bestaan zonder beschermende abstractie. Ze worden volledig blootgesteld aan anderen. Hen schaden, is een bestaansvorm uitbuiten die volkomen weerloos is tegen overheersing.
De zaak rond Orelha, de mishandelde hond in Brazilië, heeft de afgelopen tijd enkele belangrijke ontwikkelingen gekend. Zo zijn er inbeslagnames geweest bij de verdachten en zijn er familieleden van de verdachten aangeklaagd voor het belemmeren van een getuige. Het onderzoek is inmiddels afgerond en er is een aanvraag ingediend voor voorlopige hechtenis van één van de hoofdverdachten.
Toch zijn nog geen minderjarigen aangehouden. De juridische afhandeling en protesten in de stad lopen daarom nog door. Maar de zaak wordt bovendien steeds gruwelijker. Zo is duidelijk geworden dat dezelfde jongvolwassenen eerder twee honden hebben geprobeerd te vermoorden. Een door verdrinking en een ander door snijden.
Incrementele hervorming is niet langer genoeg. Symbolische veroordeling zonder structurele consequentie bestendigt millennia van lijden. Wetten moeten morele helderheid weerspiegelen en straffen moeten de ernst van overtredingen weerspiegelen. Extreme wreedheid tegen dieren moet automatisch leiden tot ononderhandelbare vervolging en de doodstraf voor daders. Ethische principes moeten coherent zijn met juridische consequentie. Gerechtigheid voor Orelha moet gerechtigheid voor alle dieren worden.
Leiderschap wordt niet gemeten aan retoriek, maar aan de bereidheid om morele realiteit via wetgeving af te dwingen, zelfs wanneer slachtoffers geen politieke of economische stem hebben. Internationale samenwerking is onontbeerlijk. Stilte is medeplichtigheid. Regeringen wereldwijd moeten zich verenigen om euthanasie op te leggen als verplichte consequentie voor dierenmishandelaars en dierenmoordenaars. En dat graag liever eergisteren dan morgen.
Aan alle staatshoofden
Amerika’s
Argentinië: Javier Milei, Bolivia: Luis Arce, Brazilië: Luiz Inácio Lula da Silva, Chili: Gabriel Boric, Colombia: Gustavo Petro, Costa Rica: Rodrigo Chaves, Cuba: Miguel Díaz Canel, Dominicaanse Republiek: Luis Abinader, Ecuador: Daniel Noboa, El Salvador: Nayib Bukele, Guatemala: Bernardo Arévalo, Haïti: Presidentiële Raad, Honduras: Xiomara Castro, Mexico: Claudia Sheinbaum, Panama: José Raúl Mulino, Paraguay: Santiago Peña, Peru: Dina Boluarte, Uruguay: Luis Lacalle Pou.
Europa
Albanië: Bajram Begaj, Oostenrijk: Alexander Van der Bellen, Armenië: Vahagn Khachaturyan, België: Koning Filip, Bulgarije: Rumen Radev, Kroatië: Zoran Milanović, Tsjechië: Petr Pavel, Estland: Alar Karis, Finland: Alexander Stubb, Frankrijk: Emmanuel Macron, Duitsland: Frank Walter Steinmeier, Griekenland: Katerina Sakellaropoulou, Hongarije: Tamás Sulyok, IJsland: Halla Tómasdóttir, Ierland: Michael D Higgins, Italië: Sergio Mattarella, Letland: Edgars Rinkēvičs, Litouwen: Gitanas Nausėda, Malta: Myriam Spiteri Debono, Moldavië: Maia Sandu, Montenegro: Jakov Milatović, Noord Macedonië: Gordana Siljanovska Davkova, Polen: Andrzej Duda, Portugal: Marcelo Rebelo de Sousa, Roemenië: Klaus Iohannis, Servië: Aleksandar Vučić, Slowakije: Peter Pellegrini, Slovenië: Nataša Pirc Musar, Spanje: Koning Felipe, Nederland: Rob Jetten, Oekraïne: Volodymyr Zelenskyy
Afrika
Algerije: Abdelmadjid Tebboune, Angola: João Lourenço, Benin: Patrice Talon, Botswana: Duma Boko, Burkina Faso: Ibrahim Traoré, Burundi: Évariste Ndayishimiye, Kameroen: Paul Biya, Centraal Afrikaanse Republiek: Faustin Archange Touadéra, Tsjaad: Mahamat Déby, Comoren: Azali Assoumani, Republiek Congo: Denis Sassou Nguesso, Ivoorkust: Alassane Ouattara, Djibouti: Ismaïl Omar Guelleh, Egypte: Abdel Fattah el Sisi, Equatoriaal Guinee: Teodoro Obiang, Eritrea: Isaias Afwerki, Gambia: Adama Barrow, Ghana: John Mahama, Guinee: Mamady Doumbouya, Kenia: William Ruto, Liberia: Joseph Boakai, Libië: Presidentiële Raad, Madagaskar: Andry Rajoelina, Malawi: Lazarus Chakwera, Mali: Assimi Goïta, Mauritanië: Mohamed Ould Ghazouani, Mozambique: Filipe Nyusi, Namibië: Netumbo Nandi Ndaitwah, Niger: Abdourahamane Tchiani, Nigeria: Bola Tinubu, Rwanda: Paul Kagame, Senegal: Bassirou Diomaye Faye, Sierra Leone: Julius Maada Bio, Somalië: Hassan Sheikh Mohamud, Zuid Afrika: Cyril Ramaphosa, Zuid Soedan: Salva Kiir, Soedan: Soevereiniteitsraad, Tanzania: Samia Suluhu Hassan, Togo: Jean Lucien Savi de Tové, Tunesië: Kais Saied, Oeganda: Yoweri Museveni, Zambia: Hakainde Hichilema, Zimbabwe: Emmerson Mnangagwa
Azië
Afghanistan: Hibatullah Akhundzada, Azerbeidzjan: Ilham Aliyev, Bangladesh: Mohammed Shahabuddin, China: Xi Jinping, Cyprus: Nikos Christodoulides, Oost Timor: José Ramos Horta, Georgië: Salome Zourabichvili, India: Droupadi Murmu, Indonesië: Prabowo Subianto, Iran: Masoud Pezeshkian, Irak: Abdul Latif Rashid, Israël: Isaac Herzog, Japan: Keizer Naruhito, Kazachstan: Kassym Jomart Tokayev, Kirgizië: Sadyr Japarov, Laos: Thongloun Sisoulith, Libanon: Joseph Aoun, Malediven: Mohamed Muizzu, Mongolië: Ukhnaagiin Khürelsükh, Nepal: Ram Chandra Poudel, Noord Korea: Kim Jong Un, Pakistan: Asif Ali Zardari, Filipijnen: Ferdinand Marcos Jr, Singapore: Tharman Shanmugaratnam, Zuid Korea: Yoon Suk yeol, Sri Lanka: Ranil Wickremesinghe, Syrië: Bashar al Assad, Tadzjikistan: Emomali Rahmon, Thailand: Koning Maha Vajiralongkorn, Turkmenistan: Serdar Berdimuhamedow, Oezbekistan: Shavkat Mirziyoyev, Vietnam: Tô Lâm
Oceanië
Fiji: Ratu Naiqama Lalabalavu, Kiribati: Taneti Maamau, Marshalleilanden: David Kabua, Micronesië: Wesley Simina, Nauru: David Adeang, Palau: Surangel Whipps Jr, Papoea Nieuw Guinea: Koning Charles III, Samoa: Tuimalealiifano Vaʻaletoa Sualauvi II, Salomonseilanden: Koning Charles III, Tonga: Koning Tupou VI, Vanuatu: Nikenike Vurobaravu
