Langs de randen van links, rechts en alles ertussenin liep ik op zoek naar het gesprek, begrip en de verbinding. Een hele tijd schreef ik voor media aan beide uiteinden van het politieke spectrum. Ik luisterde naar de hedendaagse kreten aan beide kanten. Ik zat aan tafels waar men elkaar niet wilde horen. Uiteindelijk leerde ik dat weglopen de meest gezonde en vrije daad is die ik mezelf mag gunnen.
Aan de rechterzijde is er nog wel een gevoel van saamhorigheid, want bij zacht of klassiek rechts kan ik landen. Maar bij extreemrechts knelt het en eist het een stuk van mijn ziel. Die harde tegenstellingen trekken aan me tot ik met een gebogen rug rondloop om me maar in te passen binnen een hokje. De vraag is of het doel van verbinding de middelen heiligt.
Als ik wil scheppen en leven zonder concessies, moet ik immers ruimte zoeken buiten de marge. Alsof het nieuwe tijdperk al massaal is ingegaan. Bovendien zijn de constructen van links en rechts er om ons te bedienen, niet andersom. Weglopen.
Stille Nederlanders die hun leven met zorg en geweten leiden
Misschien herken je iets van wat ik zojuist vrij abstract omschrijf, al is jouw ervaring wellicht anders. In ieder geval zie je dat ons land tegenwoordig vaak uit balans lijkt te zijn. Overal hoor je mensen klagen. Politiek voelt als een test om te zien wie het hardst kan duwen. Je kiest misschien graag voor simpele kaders, alsof Nederland in zwart en wit te verdelen valt. Maar ook dat wordt steeds lastiger omdat het tot de oude wereld behoort.
De waarheid zit bovendien zelden op de rand van het spectrum, in ieder geval niet duurzaam. Ze woont buiten de politiek om in ons midden. Bij de Nederlanders die hun leven met zorg en geweten leiden. Nederlanders die zich dagelijks om van alles bekommeren. Die hard werken, groots liefhebben en blijven nadenken, zonder dat ze daar een vlag of label voor nodig hebben.
Leven en werken vanuit menselijkheid
Nu besluit ik even niets meer te doen met de kruimels van de oude wereld. Ik zet een huis op eigen grond neer. Met een eigen Medium(.com/@dina-perla), mindset en filosofie, die ik ‘humanocratie’ heb genoemd. Leven en werken vanuit menselijkheid en heelheid, in plaats van vanuit hokjes of systemen uit de oude wereld.
Ik ben van alles geweest in mijn leven. Kleinondernemer die gasten bij me thuis ontving. Student en docent die filosofie, spiritualiteit en psychologie verslond. Adviseur, netwerker, verzorger en natuurlijk schrijver/spreker.
Als mystica maak ik verbinding met een bepaalde levenshouding. Maar mystici worden in onze maatschappij aan de zijkant geschoven, tot hun voorspellingen blijken uit te komen. Ook ik heb ervaren hoe snel ik ‘te gevoelig’, ‘te idealistisch’ of ‘knettergek’ genoemd werd. Terwijl mystieke kracht juist ligt in nieuwe bewustzijnslagen iets eerder waarnemen, voordat die langzaam bij steeds meer mensen ontwaken.
Daarover schrijven, is meer dan woorden op papier zetten of uitspreken. Het is in de verbeelding zaaien. Gaston Bachelard leerde me dat verbeeldingskracht geen toevlucht is, maar de grond van waaruit nieuwe werkelijkheden kunnen ontstaan. Elk pennenvrucht en elke ontmoeting is een scheppingsdaad.
Breid uit wanneer anderen zeggen dat je je moet inperken
Zet je eigen huis neer. Wat gun ik je de ruimte om volledig mens te zijn, met twijfel, verlangen en moed. Zonder de etiketten van links en rechts. Ik nodig je uit om mee te denken, te voelen en te groeien. Niet van bovenaf of van onderop, maar naast elkaar. Sluit je ogen, adem diep in en voel hoe groot je bent zonder labels. Daar begint jouw nieuwe verhaal.
Kies je stem. Breid uit wanneer anderen zeggen dat je je moet inperken. Leef zonder de kromme rug van opgelegde (politieke) kaders. Dit is de vrijheid van heel worden. Een bewuste keuze voor een leven waarin je niet langer past in de oude wereld. Weglopen. Waarin je eindelijk de volle ruimte inneemt die altijd al van jou was.
