Ons fiatgeld, al zoekende naar investeringsmogelijkheden (schulddragers), neigt naar zelfdestructie in een complexe dynamiek van geldcreatie, risico beprijzing en waardecreatie. Voorheen toen de nadruk lag op het waarderen van arbeidskapitaal en grondstoffen, waren investeringen nog gericht op het optimaliseren van menselijke arbeid en het benutten van natuurlijke hulpbronnen. Vandaag de dag is risico beprijzing hip en trending. Ook de ECB weet haar mandaat op te rekken en zet de politieke feestneus op. Op basis van rapporten waarin onnoemelijke (schade)bedragen zijn opgenomen voor verschillende klimaatscenario’s, acht ze haar handelen gerechtvaardigd omdat de gevolgen van deze scenario’s een bedreiging zouden vormen voor de stabiliteit van het financiële stelsel. De verschuiving heeft geleid tot een situatie van onbalans in waardering tussen waardecreatie en risico beprijzing.
De queeste van een zekerheid zoekende samenleving… Het zoeken van zekerheid als belangrijke motivator voor actie welke paradoxalerwijs heden te dage bijdraagt aan de inactiviteit van het individu door het vergroten van financiële onzekerheid. Ondanks dat we reeds jarenlang ons heil zoeken in normeringen, modelleringen en protocollen, lijkt de onzekerheid er niet minder om geworden. In de nabije toekomst kan mogelijk Al-advies dat het individuele begrip overstijgt worden aangewend waarmee individuele verantwoordelijkheden kunnen komen te vervallen. De zekerheid nastrevende paden hoeven dan slechts blind te worden opgevolgd en bewandeld. De mate van waardering van dit advies kan hiermee tot gevolg hebben dat de schuldenberg blijft groeien, zonder dat deze ooit volledig kan worden afbetaald.
Een onbalans in waardering van menselijke arbeid ten opzichte van risico mitigerende adviezen met als gevolg een groeiende schuldenberg, zal leiden tot een belemmering van de samenleving om haar volledige potentieel te bereiken. Wanneer individuen worden ontmoedigd om actief bij te dragen aan waardecreatie door de nadruk op risicomitigatie-advies boven arbeid, waardoor belast met een toenemende schuldenlast, wordt de veerkracht en dynamiek van de samenleving ondermijnd. Deze gecreëerde last beperkt niet alleen de economische groei en ontwikkeling, maar remt ook de sociale en culturele vooruitgang, waardoor de samenleving niet tot haar volle potentie kan komen.
Een mogelijke kanteling kan ontstaan vanuit het individu die de onzekerheden des levens omarmt en menselijke bijdrage hoger waardeert dan de adviezen van voor verantwoordelijkheid onthouden institutionele wanstaltigheden, of in het ergste geval AI. Deze adviezen bieden immers slechts een schijnzekerheid, gebaseerd op een gecreëerde schuldenberg die als een zwaard van Damocles boven het individu hangt.
Het is cruciaal voor de samenleving om deze paradox te erkennen en een evenwicht te vinden tussen het gebruik van technologieën zoals AI en het behoud van menselijke verantwoordelijkheid en ethisch handelen. Alleen dan kan de samenleving haar weg vinden naar een duurzame en veerkrachtige toekomst, waarin zij erkent dat zekerheid een illusie is. Een werkelijkheid gebaseerd op zowel individuele als door de groep gedragen verantwoordelijkheid, begrip en evenwichtige investeringen in technologie, menselijke arbeid en natuurlijke hulpbronnen waarin de ervaring van leven voorop staat, inclusief aanvaarding van onzekerheden zonder hier een bedrag aan te hangen.